Господ реви од Сион: Божјиот избор за Израел се' уште важи!
Веќе речиси три години, Израел води одбранбена војна против радикалниот ирански режим и неговите терористички милиции-застапници низ целиот регион. Овој жесток конфликт сè уште тлее на повеќе фронтови и останува главно нерешен во поглед на тоа кој е победник, а кој поразен.
Долготрајната
војна што започна на 7 октомври предизвика и алармантен бран на антисемитизам ширум светот. Еврејските заедници се соочија со бројни насилни напади во последните месеци, како што се масакрот за време на Ханука на плажата Бонди во Австралија и серијата напади и подметнувања пожари насочени кон Евреи, синагоги и амбулантни возила на „Хацола“ во Обединетото Кралство. Сериозни напади врз Евреи се случија и во Германија, Грција, Италија, Литванија и Шпанија. Во Северна Америка, еден Либанец неодамна удри со камион полн со пиротехника и бензин во голема реформистичка синагога во Детроит; друг напад со возило беше насочен кон светското седиште на движењето „Хабад“ во Њујорк, додека три одделни синагоги во Торонто, како и две пекарници во сопственост на Евреи на други локации во Канада, беа мета на пукање. Во меѓувреме, многумина од левицата и десницата се здружуваат против Израел, погрешно тврдејќи дека владата на Нетанјаху ги вовлекла Соединетите Држави во војна против Иран и обвинувајќи го Израел за проблемите на пазарот на нафта и за економските превирања што произлегле од тоа.
Како врв на сè, многумина неодговорно упатуваат неосновани обвинувања против Израел за вршење геноцид и намерно изгладнување на децата во Газа, меѓу другите тешки злосторства. Некои дури и апсурдно го обвинуваат Израел за атентатот врз Чарли Кирк и за незаконските активности на островот на Епштајн.
За жал, дури и многу христијани се свртуваат против Израел и негираат дека еврејскиот народ сè уште му е важен на Бог. Дали се во право? Дали еврејскиот народ го изгубил својот посебен заветен однос со Бог? Или нивниот божествен избор важи и денес? Одговорот на ова прашање е поважен, од она што многумина мислат.
Почитување на Божјиот избор
Христијаните имаат повеќе причини зошто треба да го поддржуваат Израел. Прво, имаме духовен долг кон еврејскиот народ за сите духовни благослови што сме ги примиле преку нив, а пред сè за нашата Библија и за Месијата (Римјаните 9:4-5, 15:27). Исто така, имаме морален долг да се обидеме да ги залечиме сите рани што им ги нанеле на Евреите претходните христијански генерации. Покрај тоа, ние едноставно сме послушни на нашите Свети писма кои нè повикуваат да ги „благословуваме“ потомците на Авраам (Битие 12:3), да се „молиме за мирот на Ерусалим“ (Псалм 122:6), да го „тешиме Мојот народ“ (Исаија 40:1-2) и да им „покажеме милост“ (Римјаните 11:30-32). Сепак, постои уште една клучна причина зошто христијаните треба да го поддржуваат Израел: Божјиот траен избор на еврејскиот народ. Овој библиски концепт подразбира дека Бог го има правото на суверен избор и дека ние мораме да го почитуваме Неговото право и прерогатив да избере кого и да посака за да ги оствари Своите намери на земјата. Всушност, тоа е главната причина зошто треба да застанеме на страната на Израел, и само тоа нè обврзува на внимателност, дури и кога сите други го навредуваат еврејскиот народ и нација. Сепак, многу христијани сè уште се сопнуваат пред библискиот концепт за божествен избор, особено кога станува збор за Израел. Тие веруваат дека тоа е старозаветен концепт, додека Новиот завет ја проповеда Божјата универзална љубов кон сите народи. Тие тврдат дека во Христос не постојат привилегирани етнички групи. Навистина, во Посланието до Галатјаните 3:28 се вели: „нема ниту Евреин, ниту Грк“. Но, истиот пасус вели и: „нема ниту машко, ниту женско“, а сепак, откако сме спасени, имаме причина да правиме разлика меѓу мажите и жените. Исто така, во Посланието до Римјаните 3:1-2, истиот апостол Павле пишува дека сè уште постои „предност“ во тоа да се биде Евреин. А во Посланието до Римјаните 11:29, тој инсистира дека Божјиот повик и избор на Израел се „неотповикливи“.
Овде се соочуваме со библиски парадокс, кој научниците го нарекуваат „скандал на посебноста“. Вистина е дека Бог ги сака сите луѓе и дека „секој што сака, може да дојде“ (Матеј 10:32; Откровение 22:17). Сепак, подеднакво е вистинито и тоа дека Бог избира кого сака и покажува милост кон кого сака (Излез 33:19; Римјаните 9:15). Принципите на слободната волја и на божествениот избор се подеднакво вистинити, а за обата се поучува и во Стариот и во Новиот завет. Впрочем, Новиот завет дури и потврдува: „Јаков го засакав, а Исав го замразив“ (Римјаните 9:13).
Според тоа, вештината на христијанското патување се состои во тоа да научиме да чекориме меѓу овие две парадоксални вистини и никогаш да не се држиме само за едната вистина, исклучувајќи ја другата. Лично, јас повеќе се потпирам на Божјиот повик во мојот живот. Навистина, Исус рече: „Не Ме избравте вие Мене, туку Јас ве избрав вас...“ (Јован 15:16). Но, никогаш не одам дотаму што би заборавил дека и јас избрав да Го следам.
Така, основно начело на Светото писмо е дека мораме да го почитуваме Божјото право на суверен избор, а тоа секако се однесува и на Неговиот повик и избор во однос на Израел. Всушност, на ова се укажува постојано уште во самата прва книга на Библијата.
„Најмалиот од сите народи“
Книгата Битие изобилува со примери во кои Бог избира една личност пред друга. Најпрво гледаме дека, од сите жители на земјата, Бог го повика само Авраам за да ги „благослови“ – односно да им го понуди Своето спасение – на „сите семејства на земјата“ (Битие 12:1-3; Исаија 51:2). Поради Својата љубов кон целото човештво, Тој го избра Авраам и над него изговори благослов и право на првороденство, со што го започна Својот план за откуп на светот.
Инаку, вообичаениот обичај во тоа време налагаше овој благослов и право на првороденство да му припаднат на првородениот син на Авраам. Сепак, Бог одлучи да му ги даде на Исак, а не на Исмаил, кој бил првороден. Потоа, Тој го избра Јаков пред Исав. Понатаму, Тој одлучи да му ја даде на Јуда, кој беше четврти по ред, по Рувим, Симеон и Леви. Исто така, го гледаме примерот на Ефрем, кој го прими благословот на првородениот наместо неговиот постар брат Манасија (Битие 48).
Интересно е што еврејскиот народ и денес го почитува Манасија затоа што прифатил неговиот помлад брат Ефрем да го добие поголемиот благослов, со што ја почитувал Божјата одлука за избор. За разлика од него, Амалек – внукот на Исав – никогаш не го прифатил губењето на семејниот благослов и правото на првородство во корист на Јаков, што довело до постојан судир меѓу нивните потомци (Битие 36:12; Излез 17:16).
Така, поуката што се провлекува низ книгата Битие е дека Бог има право да избере кого сака за да ги оствари Своите намери, и добро е да го почитуваме Неговиот избор.
Гледате, Бог не избира некого поради пристрасност, туку заради одредена цел (2. Тимотеј 1:9), и Тој однапред знае кој најдобро ќе ја исполни таа цел. Браќата на Јуда, Леви и Јосиф, исто така биле избрани, секој за посебна божествена мисија. Бог избира луѓе и за добри и за лоши цели. Фараонот бил избран за да се покаже Божјата слава преку неговото закоравено срце (Римјаните 9:17).
Да се биде избран подразбира и одговорности и товари. Исус нè поучи дека светот ќе нè мрази, бидејќи Тој нè избрал нас, а светот прво Го мразел Него (Јован 15:18-19). Мислам дека истото важи и за Израел – светот го мрази еврејскиот народ едноставно затоа што Бог го избрал.
Размислете за тоа дека кога Бог го повикал Израел да стане посебен народ пред Него, тоа не било затоа што биле помудри, посилни или подобри од кој било друг. Всушност, тие биле робови во Египет, без сопствена волја. Тој ги избрал за да ја покаже Својата сила преку нешто мало и слабо. Бог дури ги нарекол „најмалиот од сите народи“ (Второзаконие 7:6-8). Затоа, не треба премногу да се оптоваруваме со овој принцип на Божјето право на суверен избор во однос на Израел.
Сепак, некои христијани се прашуваат дали тој избор на Израел сè уште важи. Клучот за разрешување на оваа дебата може да се најде во Божјиот избор на Давид за цар над Израел. „Не допирајте ги Моите помазаници“.
Господ со одредено колебање првично го избра Саул за цар на Израел. Тој беше висок, силен и убав – ги поседуваше сите оние надворешни одлики што луѓето ги бараа кај еден владетел. Сепак, тој имаше недостатоци во карактерот, па Бог на крајот го испрати пророкот Самоил да најде друг цар. Така тој стигна до Јесеј, кој ги претстави своите први седум сина, но Самоил праша дали има уште некој. Тогаш го повикаа најмладиот син, Давид, кој ги чуваше овците на полето. И Самоил набрзо го помаза Давид за иден цар.
Сепак, Давид никогаш не се обиде да го собори Саул и да го преземе престолот, дури и кога Саул се обидуваше да го убие. Тој имаше можност за тоа во пештерата кај Ен-Геди (1. Самоил 24) и повторно во пустината Зиф (1. Самоил 26). Луѓето на Давид го наговараа да го убие Саул додека имаше таква можност. Но, секој пат, Давид постојано велеше дека нема да крене рака против „помазаникот Господов“ (1. Самоил 24:6, 10; 26:9-11, 16, 23). Исто така, во 2. Самоил 21:6, Давид зборуваше за Саул како за оној „кого Господ го избрал“.
Давид не го сметаше изборот на Саул за политички, туку за свет чин. Овој избор остануваше важечки сè додека Божјите намери во однос на Саул не се исполнеа целосно. Давид му веруваше на Божјото време за неговото поставување за цар. Веројатно се воздржуваше и од почит кон пророкот Самоил. Најпосле, тој сфати дека насилното преземање на царската власт би претставувало лош преседан за Израел, и покрај пропустите на Саул.
Подоцна, Давид напиша познат псалм во кој го истакнува ова начело за светиот избор на Израел, велејќи: „Кога одеа од народ во народ, од едно царство кон друг народ, Тој не дозволи никому да им нанесе зло; да, Тој ги укоруваше царевите заради нив, велејќи: ‚Не допирајте ги Моите помазаници и не им нанесувајте зло на Моите пророци‘.“ (Псалм 105:13-15)
Во истиот Псалм 105, Давид двапати се осврнува на израелскиот народ како целина, нарекувајќи го „Негови избраници“ (стихови 6 и 43). На други места во хебрејските Списи, народот на Израел постојано се опишува како „избран“ (בָּחִיר – bachir), како и „помазан“ – при што се користи истиот хебрејски збор מָשִׁיחַ (*māšîaḥ*) што го користиме за Месијата. А Павле во Римјаните 11:28-29 вели дека овој избор и повик не можат да бидат отповикани!
Целта сè уште важи
Значи, дали Израел сè уште е избран народ? Сè ова зависи од тоа дали Божјата намера со изборот на Израел е целосно исполнета. Како што рече Павле, изборот останува за да може намерата на Божјиот избор „да опстои“ (Римјаните 9:11).
Затоа, врз основа на Светото писмо, со сигурност можеме да одговориме дека Божјиот избор на Израел останува до ден-денес, бидејќи Тој сè уште има намери што сака да ги оствари исклучиво преку еврејскиот народ, додека тие повторно се собираат во својата прататковина. Еврејските пророци беа сосема јасни дека физичкото враќање на Евреите во Израел и во Ерусалим во последните денови ќе доведе до нивно духовно враќање кон Бог (види, на пр., Езекиел 36:24 и натаму). И самиот Исус го потврди ова во Лука 21:24 и Матеј 23:39. Петар проповедаше дека Исус ќе остане на небото сè додека не заврши процесот на обновување за кој зборуваа сите еврејски пророци (Дела 3:21). А Павле рече дека ова собирање и прифаќање на Израел ќе значи „живот од мртвите“ за светот (Римјаните 11:15). И преку овој процес, Израел ќе го воведе светот во месијанската ера на праведност и мир, која на сите нам толку многу ни е потребна!
Затоа, мораме да бидеме внимателни кога станува збор за Израел. Давид предупреди: „Не допирајте ги Моите помазаници!“ Ова останува вистинито, бидејќи нивниот божествен избор сè уште важи. Мораме да го почитуваме суверениот избор на светиот, сезнаен и милосрден Бог. И ако го правиме тоа, ќе бидеме заштитени од тоа да бидеме вовлечени во буицата од лажни обвинувања и демонизација насочени кон Израел. Тој имунитет кон антисемитизмот е клучен за Црквата и за сите народи, бидејќи Библијата исто така јасно кажува дека Бог ќе им суди на сите народи врз основа на тоа колку тие го почитувале Неговиот избор на Израел.
„Зашто, ете, во тие денови и во тоа време, кога ќе ги вратам заробениците на Јуда и на Ерусалим, ќе ги соберам и сите народи и ќе ги симнам во долината на Јехошафат;
и таму ќе им судам поради Мојот народ, поради Моето наследство – Израел,
кого го распрснаа меѓу народите; тие ја разделија и Мојата земја. Фрлаа ждрепка за Мојот народ, даваа момче како плата за блудница и продаваа девојка за вино, за да пијат.“ (Јоил 3:1-3)
За време на овој Празник на Сениците, Господ навистина реви од Сион. А пораката е предупредување што ќе ги потресе народите. Зашто Тој има намера да го оправда Израел како Свое посебно богатство, избрано заради целиот свет.
Comments